Historia - Niemcy-gospodarka i przemysł

Spis treści
Spis treści, źródła......................................................................................................................2
Niemcy
Informacje ogólne........................................................................................................3
Ludność........................................................................................................................3
Warunki naturalne........................................................................................................3
Historia
Początek dziejów..........................................................................................................4
Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego................................................................4
Zjednoczenie Niemiec..................................................................................................5
III Rzesza.....................................................................................................................6
II Wojna Światowa......................................................................................................6
Republika Federalna Niemiec......................................................................................6
Ustrój polityczny..........................................................................................................7
Gospodarka
Przemysł.......................................................................................................................7
Rolnictwo.....................................................................................................................7
Gospodarcze wieści......................................................................................................8
GOSPODARKA BEZ WSTRZĄSÓW........................................................................8
Źródła STRONY INTERNETOWE: (...)
(...)
(...) KSIĄŻKI: Encyklopedia PWN
MOJE MIEJSCE W EUROPIE-podręcznik geografii dla gimnazjum CZĘŚĆ 2
Świat Wiedzy Katedra Frauenkirche w Monachium
Niemcy Informacje ogólne
Niemcy, Deutschland, Republika Federalna Niemiec, Bundesrepublik Deutschland, państwo położone w Europie Środkowej, nad Morzem Bałtyckim i Północnym
Graniczy na północy z Danią na wschodzie z Polską i Czechami na południu z Austrią i Szwajcarią na zachodzie z Francją, Luksemburgiem ,Belgią i Holandią Powierzchnia 357 tys. km2.
Stolica Berlin (3,5 mln mieszkańców, 1993). Większe miasta (1992): Hamburg (1,6 mln), Monachium (1,2 mln), Kolonia (928 tys.), Essen (623 tys.), Frankfurt (619 tys.), Dortmund (584 tys.), Düsseldorf (563 tys.), Stuttgart (552 tys.).
Język urzędowy niemiecki.
Jednostka monetarna 1 marka niemiecka = 100 fenigów. Ludność
81 mln mieszkańców (1995), drugie pod względem liczby mieszkańców państwo Europy. Skład etniczny: Niemcy (95,1%), Turcy (2,3%), Jugosłowianie (1,1%), Włosi (0,7%), Grecy (0,4%), Polacy (0,4%).
Religia: luteranie/protestanci (45%), katolicy (37%), muzułmanie (2,1%), żydzi (0,1%). Średnia długość życia: mężczyźni 73,5 lat, kobiety 79,9 lat. Warunki naturalne
Na terenie Niemiec można wydzielić cztery jednostki fizyczno-geograficzne układające się równoleżnikowo: Nizinę Niemiecka, Średnio górze Niemieckie, Wyżynę Szwabsko-Bawarską (przedgórze alpejskie) oraz Alpy Równiny północnych Niemiec są częścią Niżu Środkowoeuropejskiego, na którym lodowiec pozostawił pasma wzgórz morenowych i liczne jeziora, szczególnie widoczne na Pojezierzu Meklemburskim w pólnocno-wschodniej części kraju.
Przez Nizinę Niemiecka płyną główne rzeki kraju: Ren Ems Wezera i Łaba uchodzące do Morza Północnego oraz Odra i Nysa Łużycka uchodzące do Morza Bałtyckiego. Średnio górze Niemieckie jest częścią szerokiego luku górskiego, o wysokości przekraczającej 1000 m n.p.m., ciągnącego się przez Europę od środkowej Francji po środkowa Polskę, do którego należą m.in.: góry Harz Las Turyński Rudawy
Na południu Wyżyna Bawarska podnosi się ku północnym stokom Alp. Najwyższy szczyt Zugspitze (2963 m n.p.m.). Przy granicy ze Szwajcaria leży największe jezioro kraju - Jezioro Bodeńskie, z którego wypływa rzeka Ren, najdłuższa zaś rzeka Europy - Dunaj (cześć w Niemczech) wypływa z gór Schwarzwald. Lasy (bukowo-brzozowe, sosnowo-dębowe, jodłowe) pokrywają ok. 30% powierzchni kraju. Liczne parki narodowe i rezerwaty.
Klimat umiarkowany, łagodny, pozostający pod wpływem Oceanu Atlantyckiego zimy łagodne z częstymi odwilżami, lata cieple. Średnia temperatura powietrza i średnie opady dla stolicy kraju wynoszą: w styczniu -0,5°C i 34 mm, w lipcu 17,4°C i 21 mm. Monachium jedno z największych miast Niemiec Historia
Początek dziejów
W I tysiącleciu p.n.e. obszar obecnych Niemiec zasiedlali Celtowie którzy do I w. p.n.e. Zostali wyparci przez plemiona germańskie. Germanów żyjących miedzy Renem i Łaba zjednoczyli w VI-VIII w. Frankowe. W okresie panowania Franków dokonała się chrystianizacja ziem niemieckich. W 843 po podziale państwa frankońskiego zgodnie z postanowieniami traktatu w Verdun wschodnia cześć królestwa, m.in. Saksonię, Szwabię i Frankonię, otrzymał Ludwik Niemiecki. Jego dzielnica stała się zaczątkiem odrębnego królestwa, zwanego później niemieckim.
Po wygaśnięciu dynastii Karolingów (911) Niemcy stały się feudalna monarchia elekcyjna. Za panowania Henryka I Ptasznika (919-936), pierwszego króla z dynastii saskiej, Niemcy umocniły się wewnętrznie, a w wyniku wojen rozbudowały terytorialnie. Granice państwa przesunęły się znacznie na zachód, obejmując Lotaryngię, i na wschód, gdzie do Niemiec włączono ziemie Słowian połabskich. Kontynuatorem polityki Henryka I był jego syn Otton I Wielki, który tłumiąc powstania Słowian połabskich i zakładając na ich ziemiach marchie trwale uzależnił nowe terytoria od państwa niemieckiego. Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego
Interwencje w sprawy włoskie i papieskie zapoczątkowały nowy kierunek ekspansji niemieckiej. Znaczenie Niemiec wzrosło w 962, po koronacji Ottona I na cesarza Św. Cesarstwa Rzymskiego. Zainteresowanie następców Ottona sprawami włoskimi umożliwiło uniezależnienie się Słowian. Skutkiem osłabienia niemieckiej polityki wschodniej było m.in. umocnienie się państwa polskiego za Bolesława I Chrobrego. Średniowieczne cesarstwo niemieckie przeżywało okres szczytowego rozwoju w 1. połowie XI w., za panowania Konrada II i Henryka III z dynastii salickiej. Okres ich panowania przyniósł m.in. przyłączenie królestwa Burgundii, uzależnienie Polski (1033) i Węgier (1044-1045) oraz lenno z Czech (1041). Ponadto umocniły się wpływy cesarzy we Włoszech, gdzie uzyskali oni decydujący wpływ w kwestii wyboru papieża. W sprawach wewnętrznych nastąpiło pełne podporządkowanie Kościoła władzy świeckiej.
Od polowy XI w. zaznaczyło się osłabienie monarchii niemieckiej wskutek umacniania się tendencji odśrodkowych oraz utraty wpływów na papiestwo i miasta włoskie. W XII w. wzrosło znaczenie książąt terytorialnych. Umocniły się księstwa arcybiskupie nad Renem, księstwo magdeburskie, Bawaria, Brandenburgia, Miśnia, Austria ze Styrią i Karyntia z Tyrolem.
Książęta północno- i wschodnioniemieccy zainicjowali ponowna ekspansje na tereny zachodniosłowiańskie. Towarzyszyła jej kolonizacja chłopów niemieckich na obszarach pozyskanych w wyniku przesiedleń ludności słowiańskiej. W migracjach na wschód brali również udział mieszczanie i kupcy niemieccy, którzy osiedlali się głównie w Polsce i na Węgrzech. Znaczna role w ekspansji odegrał hanzeatycki związek miast. Zasługa Hanzy był podbój i kolonizacja Inflant, popieranie polityki niemieckich zakonów: Kawalerów Mieczowych i Krzyżaków.
W latach wielkiego bezkrólewia (1250-1273) nastąpiło osłabienie gospodarki niemieckiej oraz wzrost wpływów magnackich rodów Habsburgów i Luksemburgów. Postępujące rozdrobnienie cesarstwa podkreśliła Złota Bulla cesarza Karola IV wydana w 1356. Bulla ustalała sposób wyboru panującego w Niemczech oraz wyznaczała skład kolegium elektorskiego. W praktyce legalizowała istnienie siedmiu niezależnych państw Rzeszy, luźno związanych niemiecka korona królewska bądź cesarska. W 2. połowie XV w. wzrosło znaczenie wschodnioniemieckich elektoratów: Brandenburgii i Saksonii.
Wynalazek druku (ok. 1450) wpłynął na rozwój i upowszechnienie kultury. Na przełomie XV i XVI w. pojawiły się znamiona kryzysu ekonomicznego spowodowanego głównie brakiem powiązań pomiędzy poszczególnymi częściami składowymi Niemiec. Niemała role odegrały tendencje do przeobrażenia stosunków w Kościele. Zapoczątkowana przez wystąpienie M. Lutra (1517) reformacja zyskała sobie zwolenników wśród książąt niemieckich, dążących do powiększenia swojej roli politycznej i ekonomicznej. Konflikty wewnętrzne (powstanie rycerstwa 1522-1523, wojna chłopska 1525) przyniosły spustoszenie i wyludnienie Niemiec, doszło do podziału państwa na protestancka północ i katolickie południe. Pokój religijny w Augsburgu 1555 wzmocnił znaczenie książąt terytorialnych.
Próby odbudowy władzy monarszej zniweczyła wojna trzydziestoletnia (1618-1648), po której ok. 300 niemieckich księstw przekształciło się w niezależne państewka. Spośród nich największe znaczenie uzyskała monarchia brandenbursko-pruska Hohenzollernów oraz Austria Habsburgów. Przeprowadzone w tych krajach reformy unowocześniły ich administracje, gospodarkę, skarbowość i wojskowość oraz poprawiły sytuacje społeczna. W XVIII w. rozpoczęła się rywalizacja Austrii i Prus o prymat wśród państw Rzeszy.
Na początku XIX w. Niemcy popadły w częściowa zależność od Francji. W 1806 16 państw południowo- i zachodnioniemieckich wystąpiło z Rzeszy i pod protektoratem Napoleona I Bonaparte utworzyło antyaustriacki Związek Reński. Kongres wiedeński (1815) oddal hegemonie Austrii, która stanęła na czele Związku Niemieckiego. Po 1815 polityka niemiecka prowadzona była w myśl głównych zasad Świętego Przymierza zrzeszającego Austrie, Rosję i Prusy.
W okresie Wiosny Ludów ujawniły się nastroje anty absolutystyczne i zjednoczeniowe (rewolucja marcowa 1848). Równolegle z dążeniami do zjednoczenia ziem niemieckich pod panowaniem pruskim postępował szybki rozwój gospodarczy. Wojna austriacko-pruska (1866) przyniosła hegemonie Prusom, które potwierdziły swa mocarstwowa pozycje w zwycięskiej wojnie z Francja (wojna francusko-pruska 1870-1871). Zjednoczenie Niemiec
W 1871 utworzono Cesarstwo Niemieckie pod berłem Prus, które nie objęło Austrii. Na cesarza wybrano Wilhelma I pruskiego, a urząd kanclerski otrzymał Otto von Bismarck.
Na przełomie XIX i XX w. nastąpił wzrost potęgi ekonomicznej Niemiec, które rozwinęły się w najważniejsze gospodarczo państwo w Europie. Ekspansja kolonialna Niemiec w Afryce, w rejonie Oceanu Spokojnego i na Dalekim Wschodzie kolidowała z interesami innych państw kolonialnych. Sprzeczności i antagonizmy miedzy mocarstwami doprowadziły do powstania dwóch antagonistycznych bloków, trójprzymierza, wewnątrz którego znalazły się m.in. Niemcy, i trójporozumienia.
Narastający konflikt miedzy oboma blokami doprowadził do wybuchu I wojny światowej (1914-1918). Przegrana wojna wyczerpała kraj i wpłynęła na wzrost nastrojów rewolucyjnych. Po upadku monarchii, w 1918 powstała Republika Weimarska. 28 czerwca 1919 Niemcy podpisały w Wersalu pokojowy traktat z państwami Ententy (Wersalski traktat pokojowy). III Rzesza
Destabilizacja polityczna i trudności gospodarcze sprzyjały nasilaniu się ruchów nacjonalistycznych. Prawice zdominowała utworzona w 1919 faszystowska partia NSDAP. Popierana przez skrajna prawice i wielki kapitał NSDAP ugruntowała swa pozycje polityczna w czasie wielkiego kryzysu gospodarczego. W 1930 naziści odnieśli pełny sukces w wyborach do Reichstagu. W 1933 przywódcę NSDAP A. Hitlera wybrano na kanclerza. Hitler zaprowadził dyktatorskie rządy faszystowskie. Anulowano swobody obywatelskie i wprowadzono terror, szczególne uprawnienia otrzymało Gestapo i SS, zakładano obozy koncentracyjne, wszczęto prześladowania ludności pochodzenia żydowskiego (usankcjonowane w tzw. ustawach norymberskich).
Wbrew postanowieniom traktatu wersalskiego, w 1935 rozpoczęto odbudowe sil zbrojnych. W 1936 Hitler doprowadził do remilitaryzacji Nadrenii i powstania sojuszu łączącego Niemcy, Japonię i Włochy. Przyłączenie Austrii (Anschluss) i odebranie Czechosłowacji Sudetów w 1938 zapoczątkowało politykę podbojów III Rzeszy. II wojna światowa
W marcu 1939 Niemcy złamały postanowienia konferencji monachijskiej (1938) i zajęły Czechosłowacje. Agresja na Polskę (1 września 1939) rozpoczęła II wojnę światową. Początkowo Niemcy odnosiły zwycięstwa w Europie i Afryce. Podporządkowały sobie większa cześć państw europejskich. W 1940 zajęły Danie, Norwegię, Holandię, Belgię, Luksemburg, Francję, w 1941 opanowały Grecję i Jugosławię.
Na terenach okupowanych Niemcy stosowali terror, masowo przeprowadzali eksterminacje ludności, niszczyli gospodarkę i dorobek kulturowy państw podbitych. Momentem przełomowym II wojny światowej była bitwa pod Stalingradem (1942/1943). W 1943 wojska niemieckie zaczęły ponosić klęski na froncie wschodnim i w Afryce Północnej. Utworzenie przez aliantów w czerwcu 1944 drugiego frontu przyspieszyło klęskę państw osi. 8 i 9 maja 1945 Niemcy podpisały akt bezwarunkowej kapitulacji.
Zasady powojennej polityki wobec Niemiec ustalono na konferencjach w Teheranie (1943), Jałcie (1945) i Poczdamie (1945). Kraj podzielono na 4 strefy okupacyjne: francuska, amerykańska, angielska i radziecka. Na podobne sektory okupacyjne podzielono Berlin. Najwyższa władze w poszczególnych strefach sprawowali dowódcy wojsk okupacyjnych. Powołano do życia Sojuszniczą Radę Kontroli Niemiec (istniała do 1948). Główni przestępcy wojenni zostali osadzeni przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze (norymberskie procesy ). Republika Federalna Niemiec
W 1949 powstały dwa państwa niemieckie: Republika Federalna Niemiec oraz Niemiecka Republika Demokratyczna. Republika Federalna Niemiec (RFN), utworzona 7 września 1949 z połączenia stref okupacyjnych Francji, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, zajmowała do momentu zjednoczenia obszar 248,2 tys. km2. Na stolice państwa wybrano Bonn . RFN przyjęła zachodni model ustrojowy, stała się państwem o ustroju demokratyczno -parlamentarnym. W pierwszym dziesięcioleciu krajem rządziła prawicowa koalicja CDU/CSU, urząd kanclerza federalnego sprawował w latach 1949-1963 K. Adenauer . W latach 1969-1982 w RFN władze przejęła koalicja SPD/FDP, urząd kanclerza federalnego w latach 1969-1974 sprawował W. Brandt , następnie do 1982 H. Schmidt.
Od 1982 władze w RFN sprawuje koalicja CDU/CSU i FDP, stanowisko kanclerza objął H. Kohl. RFN sukcesywnie przystępowała do wielu organizacji międzynarodowych, m.in. w 1955 wstąpiła do struktur NATO, od 1958 jest członkiem EWG.
Niemiecka Republika Demokratyczna
Niemiecka Republika Demokratyczna (NRD), utworzona 7 października 1949, obejmowała obszar byłej radzieckiej strefy okupacyjnej, tj. 108,3 tys. km2. Stolica NRD pozostał Berlin, właściwie jego cześć obejmująca dawny radziecki sektor okupacyjny. W kraju wprowadzono system polityczny i społeczny oparty na wzorach radzieckich. Umocnieniu realnego socjalizmu służyć miała działalność NRD w ramach organizacji komunistycznych państw Europy Środkowowschodniej. Od 1949 NRD była członkiem RWPG, 1959 wstąpiła do Układu Warszawskiego. Reprezentantem niedemokratycznego i autorytarnego reżimu rządzącego państwem była partia komunistyczna SED.
Wystąpienia społeczeństwa przeciwko rządom partii tłumiły służby bezpieczeństwa wewnętrznego (powstanie robotników w Berlinie w 1953). W 1972 NRD podpisała z RFN układ normujący podstawy stosunków dwustronnych.
Upadek muru berlińskiego i ponowne zjednoczenie Niemiec
Demokratyzacja krajów Europy Środkowowschodniej (1989), a szczególnie przemiany w ZSRR wpłynęły na nasilenie tendencji zjednoczeniowych obu państw niemieckich. W listopadzie 1989 zlikwidowano mur berliński zbudowany w 1961. Traktat moskiewski, podpisany 12 września 1990 przez ZSRR, Stany Zjednoczone, Wielka Brytanie, RFN i NRD, był wstępem do formalnego zjednoczenia Niemiec. Potwierdził on ostateczny charakter niemieckich granic, uregulował sprawy militarne, łącznie z zagadnieniem pobytu wojsk radzieckich na terytorium NRD, oraz zadecydował o wygaśnięciu uprawnień czterech mocarstw do Niemiec jako całości. Oba państwa niemieckie wynegocjowały układy o unii gospodarczej, walutowej i socjalnej (obowiązujące od 1 lipca 1990) oraz o przywróceniu jedności Niemiec. 3 października 1990 nastąpiło zjednoczenie Niemiec poprzez przystąpienie NRD do RFN na podstawie artykułu 23 Ustawy Zasadniczej Republiki Federalnej.
1991 Polska i Niemcy podpisały traktat o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy. W czerwcu tego roku Bundestag uchwalił przeniesienie stolicy do Berlina (usankcjonowane w 1994 z terminem do 1998). W maju 1994 odbyły się wybory prezydenckie - prezydentem został R. Herzog - a w październiku wybory parlamentarne. Zwyciężyła koalicja chadecko-liberalna (CDU/CSU/FDP), na kanclerza ponownie wybrano H. Kohla. 26 IX 1998 kanclerzem został socjaldemokrata Gerhard Schröder. 23 V 1999 prezydentem został socjaldemokrata Johannes Rau. Za swój główny polityczny cel Rau uznał doprowadzenie do zjednoczenia Niemców ze Wschodu i Zachodu. Ustrój polityczny
Wielopartyjna republika związkowa z dwuizbowym parlamentem - Bundestagiem z 662 miejscami. Gospodarka Przemysł
Niemcy zajmują pierwsze miejsce w Europie pod względem wielkości produkcji przemysłowej. Wydobywa się węgiel kamienny i brunatny (Zagłębia: Ruhry , Saary, Dolnorenskie, Saskie, Luzyckie), ropę naftową i gaz ziemny (Dolna Saksonia, nad rzeka Ems), rudy cynku i ołowiu (Rudawy, Reńskie Góry Łupkowe, Harz), sole potasowe (koło Hanoweru, nad rzeka Werra i w okolicach gór Harz), sól kamienną. Rozwinięty przemysł chemiczny, maszynowy, stoczniowy, optyczny (zakłady Zeiss w Jenie Pentacon w Dreźnie), włókienniczy, elektroniczny, hutnictwo metali oraz przemysł samochodowy (zakłady Volkswagena, Opla ,Forda Mercedesa, Porsche). Rolnictwo
Ponad 1/3 powierzchni Niemiec zajęta jest pod uprawę głównie zbóż, ziemniaków, buraków cukrowych, roślin oleistych, pastewnych, warzyw oraz chmielu, z którego wytwarza się ponad 5000 gatunków piwa. W dolinach Renu i Mozeli uprawia się winorośl. Wysoki poziom osiągnięto w hodowli bydła i trzody chlewnej. Liczne kanały śródlądowe, m.in. Dortmund-Ems (265 km), Śródlądowy (259 km), Men -Dunaj (173 km), Kilonski (99 km). Największe porty morskie: Hamburg, Wilhelmshaven, Brema, Lubeka, Rostock, oraz rzeczne: Duisburg, Hamburg, Mannheim, Ludwigshafen, Kolonia.
Dochód narodowy 32 300 DM na 1 mieszkańca (1993). Struktura zatrudnienia: usługi - 58,5%, przemysł - 38,4%, rolnictwo - 3,1%. Handel zagraniczny: eksportuje się głównie wyroby gotowe (84,7%), towary przetworzone (7%), artykuły żywnościowe (5,4%), natomiast importuje się wyroby gotowe (65%), towary przetworzone (12,5%), artykuły żywnościowe (10%). Głównymi partnerami handlowymi są: Francja, Włochy i Holandia. Gospodarcze wieści * Lata komunistycznej dyktatury na wschodzie spowodowały, ze miedzy oboma częściami RFN do dziś istnieją głębokie różnice ekonomiczne, a nawet mentalne, choć kolejne rządy wydają ok. 100 mld USD rocznie na podniesienia produktywności i zarobków w nowych landach. Mimo to Niemcy są dziś trzecia na świecie gospodarka i największym źródłem finansowania budżetu UE (27,7% płatnik netto tzn. wpłaty są większe niż wpływy z funduszy unijnych). * Niemcy należą do największych i najnowocześniejszych producentów m.in. wyrobów stalowych, maszyn, chemikaliów, pojazdów, narzędzi, elektroniki, statków, tekstyliów, żywności i napojów. Wyroby niemieckiego przemysłu cieszą się dobra opinia, wiec nie dziwi fakt, iż Niemcy maja duże dodatnie saldo handlu zagranicznego. * Wzrost popytu wewnętrznego przyczynił się do umiarkowanego wzrostu PKB w ostatnich latach. Jednak wysokie wynagrodzenia i pozapłacowe koszta pracy uniemożliwiają obniżenie stopy bezrobocia. Niemcy borykają się też wciąż z kosztami zjednoczenia. Co roku do wschodnich landów transferowanych jest ok. 100 mld USD. * W 1999 roku Niemcy wraz z 10 innymi krajami UE stworzyły Unie Gospodarczo-Walutowa (EMU), wprowadzając wspólna walutę Euro, która zastąpić ma w pełni zastąpić narodowe waluty w roku 2002. Największymi problemami dzisiejszych Niemiec są dziś bez wątpienia wciąż wysokie, trwale bezrobocie, malejące wpływy z podatków i wzrost wydatków emerytalnych w starzejącym się społeczeństwie.
GOSPODARKA BEZ WSTRZASOW Niedzielne wybory nie odbiły się na giełdach
Wygrana socjaldemokratów w niedzielnych wyborach w Niemczech nie zatrzęsła specjalnie rynkami finansowymi, wbrew spekulacjom, ze indeksy giełdowe poleca w dol. Wbrew oczekiwaniom indeks giełdy we Frankfurcie wykazał ponad dwuprocentowy wzrost. Spadły za to ceny akcji spółek energetycznych. Kanclerz-elekt Gerhard Schroeder zapowiedział bowiem, ze w piątek rozpocznie rozmowy z partia Zielonych o utworzeniu rządu, a Zieloni zapewne będą się starali ograniczać wykorzystywanie energii jądrowej.
Inne giełdy europejskie również nie zareagowały na niemieckie wybory. Analitycy twierdza, ze giełdy reagowały raczej na porozumienie o bankowej reformie w Japonii niż na sytuacje w Niemczech, chociaż niewykluczone, ze zawiązanie "czerwono-zielonej" koalicji może mięć wpływ na niemiecka markę i obligacje rządowe. "Zaczyna się okres obserwacji" stwierdził Karl-Rudolf Horte z uniwersytetu w Monachium.
Hans - Olaf Henkel, prezes Federacji Niemieckiego Przemysłu, także obawia się przyszłej koalicji. Mówi on, ze "czerwono-zieloni" doprowadzą do przeregulowanej i zdominowanej przez związki zawodowe gospodarki - takiej, z jaka borykała się dwadzieścia lat temu Wielka Brytania. Zapowiada on, ze zagraniczne firmy będą się bały inwestować w Niemczech, a niemieckie będą przenosić interesy za granice. W kampanii wyborczej Schroeder obiecywał m.in. reformę podatkowa z korzyścią dla osób o małych i średnich dochodach oraz dla rodzin z dziećmi. Niemieccy biznesmeni są temu przeciwni.
Gospodarcze propozycje Zielonych to np. trzykrotne zwiększenie cen benzyny w ciągu następnych dziesięciu lat i stopniowa rezygnacja z energii nuklearnej.
Na razie Schroeder w swoja pierwsza podróż jako kanclerz-elekt wybiera się do Francji. Francja i Niemcy są dla siebie nawzajem największymi partnerami handlowymi.



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Historia

190 IP banned