Historia - Polityka kolonialna Niemiec na przełomie XIX i XX w

Polityka kolonialna Niemiec na przełomie XIX i XX wieku Charakter niemieckiej polityki zagranicznej najwyraźniej odzwierciedlał się w ekspansji kolonialnej. Kierowała się ona w trzech zasadniczych kierunkach : Daleki Wschód, Bliski Wschód oraz Afryka. Narzędziem do realizowania tej polityki był między innymi Związek Wszechniemiecki. Była to silna organizacja na przełomie XIX i XX wieku licząca ok. 22 tysiące członków, mająca silne oparcie w szeregach Partii Narodowo- Liberalnej i częściowo w Partii Konserwatywnej. Związek rozciągał swoją sieć organizacyjna na całą kulę ziemską, miał ją wszędzie tam, gdzie w zwartych grupach żyli Niemcy. Jego protektorami byli przemysłowcy niemieccy m.in. Kandorf, Stinnes, Krupp, Tyssen i inni.
Na Dalekim Wschodzie pragnęły Niemcy opanować rynek chiński. Mogły tego dokonać tylko w porozumieniu z Rosją, w rywalizacji z Anglią i Japonią które bardzo mocno usadowiły się w Chinach. W 1897 roku wojska niemieckie wylądowały w Kiaoczou. Działania armii niemieckiej i słabość rządu chińskiego doprowadziły do zawarcia w 1898 roku układu, który oddawał Niemcom w dzierżawę na 99 lat Kiaoczou i przyległy obszar wybrzeża o powierzchni 501 km kw. z około 35 tysiącami mieszkańców. Nigdy jednak nie udało się Niemcom rozszerzyć swych posiadłości w Chinach. Nie pomógł im w tym również udział w tłumieniu powstania bokserów w 1900 roku. Anglia pilnie strzegła swojej przewagi w tym rejonie.
Przedmiotem szczególnych zabiegów niemieckiej polityki kolonialnej była Turcja . Ekspansja na te tereny była starannie zamaskowana. W 1888 roku Bank Niemiecki otrzymał od rządu tureckiego koncesje na budowę linii kolejowych Izmir- Angora. W 1898 roku z wizytą u sułtana bawił Wilhelm II . Fakty te ułatwiły ekspansję kapitału niemieckiego na Bliski Wschód. Próby Niemiec usadowienia się w Turcji , koncesja na budowę linii kolejowej Berlin- Bagdad , którą otrzymały już w 1899 roku - zaczęły zagrażać panowaniu brytyjskiemu w tym rejonie, a zwłaszcza jego wpływom w strefie Kanału Sueskiego. W ten sposób i tutaj narastał konflikt między imperializmem brytyjskim i niemieckim.
W latach osiemdziesiątych Niemcy zdobywają kolonie w Afryce ( Togo, Kamerun, Niemiecka Afryka Południowo- Zachodnia i Niemiecka Afryka Wschodnia ) oraz w północno- wschodniej części Nowej Gwinei.
Orientacja niemiecka na Afrykę związana była z faktyczną rezygnacją kół kolonialnych z ekspansji dalekowschodniej, uznanej ostatecznie za nierealną. Próba znalezienia rekompensaty napotkała jednak na bardzo poważne opory zarówno ze strony Anglii, jak i Francji.
W ten sposób na początku XX wieku obok istniejących sprzeczności angielsko- niemieckich zaczynają się krystalizować i zaostrzać sprzeczności między imperializmem francuskim, utwierdzonym poważnie w swoich zdobyczach na terenie Afryki a imperializmem niemieckim, dopiero szukającym terenów ekspansji. Sprzeczności te wielokrotnie doprowadzały do poważnych konfliktów dyplomatycznych
W początkach XX wieku wzrosło zainteresowanie Niemiec Marokiem - ostatnim nie zagarniętym terytorium w Afryce Północnej . Dążenia te spotkały się z bardzo ostrymi sprzeciwami ze strony Francji i Anglii. Doprowadziło to do poważnego napięcia sytuacji międzynarodowej, co w połączeniu z formowaniem się bloków polityczno- militarnych w Europie groziło w latach 1905-1906 wybuchem wojny.
U źródeł tych sprzeczności tkwiło dążenie Niemiec do utrzymania w Maroku zwartej strefy wpływów, zaś ze strony Francji- zabiegi o włączenie Maroka do swych posiadłości północno-afrykańskich. Konflikt zakończył się układem na mocy którego Niemcy uznały protektorat Francji nad Marokiem, za co uzyskały część Konga Francuskiego.
Niemiecka polityka kolonialna była nierozerwalnie związana z narodzinami niemieckiego imperializmu. Zapoczątkowała ona mowy okres w historii niemieckiej polityki zagranicznej, przenosząc szereg form i treści z areny europejskiej do polityki ogólnoświatowej.
W rezultacie- na przełomie XIX i XX wieku Niemcy uzyskały obszary kolonialne w Azji -Kiaoczou ( dzierżawa od 1898 roku ), w Afryce - Niemiecką Afrykę Wschodnią ( 1885-90), Niemiecką Afrykę Południowo-Zachodnią ( 1884- 90) , Kamerun ( 1884), Togo (1884) i w Oceanii - Karoliny (1899), Mariany (1899) , Wyspy Marshalla ( 1885) , Mauru (1888), Niemiecką Nową Gwineę ( Archpelag Bismarcka, Ziemię Cesarza Wilhelma, Wyspy Salomona) i Samoa Zachodnie ( 1898).
Spośród tych wszystkich niemieckich obszarów kolonialnych największe walory strategiczno- polityczne oraz gospodarcze miały kolonie w Afryce . Jednak ich obszar, bogactwa naturalne i możliwości eksploatacji były ograniczone i dlatego prężnie rozwijające się Niemcy nie przestawały szukać nowych kolonii. Ponieważ jednak terytoriów nie zajętych przez inne mocarstwa nie było, dążenia takie prowadzić musiały do zaostrzenia się sprzeczności międzynarodowych.



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Historia

190 IP banned