Historia - Stalin

LITERATURA:
1. Rodzina Stalina, Roy Miedwiedwiew, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, W-wa 1990 r.
2. 100 postaci, które miały największy wpływ na dzieje ludzkości, Michael H.Hart, Świat Książki, W-wa 1995 r.
3. Prywatne życie Stalina, Jurij Boriew, W-wa 1989 r.
4. Czerwone i brunatne, Lech Z.Niekrasz, Gdańsk 1991 r.
5. Historia Europy 1945 - 1992, Walter Laqueur.
6. Fenomen Stalina, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1988 r.
Z powodzi faktów, Roy Miedwiediew
Człowiek i symbol, Jurij Borisow
Wodzowie i masy, Aleksandr Bowin
Fenomen Stalina, Dimitrij WołkogonowSTALIN
MŁODOŚĆ STALINA
O Stalinie różnie się pisało, a najczęściej zdania o nim, w swej treści znacznie odbiegały od siebie. Informacje o przodkach Stalina są nieliczne, skąpe i powierzchowne. Poszukiwanie ich wielu przypłaciło życiem. Jednak na podstawie publikacji i opowiadań przyjaciół z czasów dzieciństwa, możemy coś niecoś o jego pochodzeniu powiedzieć. Pradziadem Stalina był chłop pańszczyźniany. Ojciec był szewcem z zawodu. Był to człowiek brutalny i nieokrzesany, często zaglądający do kieliszka. Trafił on, już w dorosłym wieku do miasteczka gruzińskiego Gori, gdzie poślubił chłopkę. Jako czwarte dziecko Jekateriny Geładze urodził się Soso. Ojciec często bił małego synka, czego on nigdy nie zapomniał i nigdy ojca nie wspomniał. Matka marzyła, by jej syn został duchownym. Ciężko pracowała, by syn się kształcił. Niestety nauka nie przychodziła Soso łatwo, zwłaszcza język rosyjski, którym mówił do końca życia z gruzińskim akcentem. Jako nastolatek był uczniem seminarium duchownego w Tyflisie, skąd został w 1899 r. wydalony za rozpowszechnianie wywrotowych idei. Dżugaszwili nie odwiedzał matki aż do 1935 r. (rok przed jej śmiercią), która rzekła mu podobno: szkoda jednak, że nie zostałeś duchownym. ZDOBYCIE WŁADZY
Około 1900 r. przystąpił do nielegalnego ruchu marksistowskiego, a w 1903 r. po rozłamie w partii opowiedział się po stronie bolszewików. Do 1917 r. był czynnym członkiem partii bolszewickiej, za co był przynajmniej sześciokrotnie aresztowany. Na ogół otrzymywał bardzo łagodne wyroki i parokrotnie udało mu się policji zbiec, co sugeruje, że być może był wówczas agentem policji. W tym okresie przyjął pseudonim "Stalin", czyli człowiek ze stali.
W czasie rewolucji komunistycznej w 1917 r. Koba nie odegrał naprawdę poważnej roli, natomiast w następnych dwu latach przejawiał bardzo ożywioną działalność. Lenin w swoim testamencie politycznym stwierdził, że Stalin jest zbyt bezwzględny i należy go usunąć ze stanowiska sekretarza generalnego. Po śmierci Lenina w 1924 r. Stalinowi udało się jednak zapobiec realizacji tego testamentu. W tym celu sprzymierzył się z Lwem Kamieniewem i Grigorijem Zinowjewem, dwoma wpływowymi członkami Biura Politycznego. Utworzyli oni rodzaj triumwiratu i wspólnym wysiłkiem pokonali Trockiego - największego przeciwnika do władzy. Następnie Stalin wystąpił z kolei przeciwko Zinowjewowi oraz Kamieniewowi i zdołał ich wyeliminować. Zwyciężywszy w walce o władzę z "opozycją z lewa", tj. Trockim. Kamieniewem, Zinowjewem i ich zwolennikami, Dżugaszwili przejął (o ironio!) część ich podstawowych koncepcji politycznych. Niebawem wystąpił też przeciw prawemu skrzydłu komunistów, swoim byłym sojusznikom i szybko ich pokonał. Na początku lat trzydziestych był już samowładnym dyktatorem Związku Radzieckiego.
Jak pisał Roy Miedwiediew i Jurij Borisow: "Gdyby nie było Stalina, pojawiłaby się jakaś inna postać. Metody rządzenia i dyrektywny styl - to byłoby identyczne.(...) Stalin był tylko jednym z wariantów przewidzianym przez historię. I w tym jest tragizm historii, że wybrała człowieka takiego jak on." STALINIZM
Z dojściem do władzy Stalina w Związku Radzieckim zaczął się kształtować nowy system totalitarny, od nazwiska groźnego niedźwiedzia z Gruzji nazwany stalinizmem. Metody rządzenia Stalina to rozkaz, nakaz, dyrektywa, sprowadzało to do zera samodzielność podejmowania decyzji i uwzględnienie rzeczywistych potrzeb społeczeństwa. Stalin obiecał narodowi pierwsze miejsce gospodarcze w świecie, sprawiedliwość i równość społeczną pod sztandarem socjalizmu. Dlatego Rosja biedna, wynędzniała opowiedziała się za nim. Tu właśnie kryje się źródło poświęcenia, entuzjazmu, gotowości do zniesienia wielkich trudności. Miliony ludzi wierzyło w nowe życie i chciało, by nadeszło ono jak najszybciej.
Stalin oszukał wielu ludzi wierzących w "socjalizm", na pierwszym miejscu stawiał interesy mocarstwowe. Owe interesy stały w sprzeczności z ideą socjalizmu. A sam Stalin PAŃSTWO stawiał wyżej niż obywateli.
Nieokiełznany Wissarionowicz, jak nazywała go opozycja, cały czas utrzymywał i rozwijał kult swej osoby, co wcale nie było łatwym zadaniem. Jednak rozwiązał ten problem w sposób idealny. Świetnie wyczuwał sytuacje, nastroje ludzi, rozumiał ich psychikę, znał ich namiętności i słabości. Posłużył się więc:
strachem, który deprawuje człowieka, zmienia go w bezwolne narzędzie cudzej woli,
nadzieją, która uszlachetnia człowieka, dodaje mu sił, pewności i wytrwałości w walce z przeciwnościami.
Opierając się więc na masowych represjach, jak i na bohaterstwie mas Stalin wykorzystywał strach jednych i spekulował nadzieją innych. Zdradzał i mordował swych najbliższych, a z więźniów uczynił jeden z najbardziej masowych "zawodów". Ulubione stwierdzenie Soso wtedy i później to: "Wolę tych, którzy popierają mnie ze strachu, niż tych, którzy popierają mnie z przekonania. Przekonania się zmieniają, strach pozostaje." ZACHŁYŚNIĘCIE SIĘ WŁADZĄ (czystki, kolektywizacja)
Osiągnąwszy silną pozycję w 1934 r. Naczelny rozpoczął długą serię drastycznych czystek politycznych. Za pretekst posłużyło mu zabójstwo Siergieja Kirowa, wysokiego funkcjonariusza partii komunistycznej i jednego z doradców Stalina, które miało miejsce 1 grudnia 1934 r. Prawdopodobne jest, że dokonano go na polecenie samego Stalina.
W ciągu paru następnych lat Stalin oskarżył o zdradę i rozkazał stracić większość przywódców partii komunistycznej z czasów rewolucji 1917 r. i z okresu władzy Lenina. Podczas pokazowych rozpraw sądowych wielu z nich przyznało się do "winy". W 1939 r. Giendrik Jagoda, człowiek który kierował czystkami, sam został postawiony przed sądem pod zarzutem zdrady. Jagoda przyznał się do winy i oczywiście został skazany. Również jego zastępca padł ofiarą czystki.
Stalin umiał przekonać miliony ludzi o słuszności swych poczynań w ramach ideałów. Nawet tych zesłanych i uwięzionych. Czystki tłumaczył zawsze: "w naszych szeregach czai się wróg, jest on nawet na najwyższych stanowiskach".
Sprawując władzę w bezlitosny sposób, Stalin korzystał z usług tajnej policji. Bezprawne aresztowania, egzekucje, długoterminowe kary więzienia i zsyłki groziły wszystkim. W ten sposób udało mu się zmusić społeczeństwo do uległości. Sam Stalin był nieufny. Czujność, do której nieustannie wzywał naród, przekształciła się u niego w podejrzliwość, a później w obsesję. Jedyne informacje, które przyjmował bez sprawdzania to oczerniające innych.
W ramach prowadzonej przez Stalina polityki ekonomicznej zrealizowano przymusową kolektywizację rolnictwa. Na początku lat 30-tych na jego rozkaz miliony chłopów zostało zabitych lub umarło z głodu (musieli oddawać zbiory), ale program został zrealizowany. Stalin forsował również program szybkiego uprzemysłowienia Związku Radzieckiego: pierwszy plan 5-letni, drugi plan... Na krótką metę był to sukces, ale w dalszej perspektywie owe plany wyrządziły więcej złego niż dobrego. MAŁŻEŃSTWO HITLER - STALIN
W sierpniu 1939 r. Hitler i Stalin podpisali słynny Pakt O Nieagresji. Dwa tygodnie później Hitler zaatakował Polskę od zachodu, a po dwóch następnych tygodniach Stalin zaatakował ją od wschodu. Trzeba się tu zatrzymać i choć trochę przybliżyć podobieństwa osób, które stworzyły dwa tak ideowo różne, ale w rzeczywistości podobne systemy totalitarne: stalinizm i faszyzm.
Obaj przywódcy głosili hasła łączące swych wyznawców. Stalin: "Związek nasz bratni ogarnie ludzki ród !". Hitler: "Dziś należą do was Niemcy, jutro cały świat !". Obaj wierzyli w bezwzględne zwycięstwo swej idei, likwidowali opozycję, często urojoną. Obaj byli przesiąknięci głębokim antysemityzmem, wciąż obawiali się zamachów na swoje życie. Stalin uważał, że żydowska organizacja międzynarodowa "Jonit" zawiązała spisek przeciw bolszewizmowi. Ta organizacja miała być do tego powiązana z wywiadem amerykańskim.
Trocki twierdził, że Hitler naśladował Stalina. W 1937 r. przywódca III Rzeszy pomógł zniweczyć plany spisku przeciwko wyższym urzędnikom ZSRR. Za to Stalin pomagał mu w wojskowości i gospodarce (zboże, które było deficytowe w ZSRR wysyłano do Niemiec). NKWD i Gestapo w początkowej fazie wojny ściśle współpracowały ze sobą. Chytry Gruzin i Adolf H. najlepiej czuli się i pracowali w godzinach nocnych, jak nocni rycerze. Podobno obydwaj zarazili się syfilisem w 1914 r. U obu objawy niezaleczonej choroby wywoływały nasilającą się z wiekiem paranoją. Stalin (podobnież przez ową chorobę) jak i Hitler miał nie w pełni władną rękę. Cóż, nawet podobny był ich stosunek do lekarzy. Hitler uważał ich za szarlatanów, a Stalin szybciej leczył się u swojskich górali kaukazkich, popijając herbatę i wchodząc pod kołdrę. Obaj podejrzewali swych lekarzy o najgorsze: o zamach na swego ukochanego wodza. INNY ŚWIAT
Po zakończeniu II wojny światowej, gdy w kwietniu 1945 r. sierp i młot zdeptał swastykę (zdobycie Berlina). Czerwona fala zatopiła w swych odmętach dużą część Europy Wschodniej (państwa satelickie).
Związek Radziecki jednak, jako supermocarstwo nie funkcjonował dobrze. Podczas wojny ewakuowano na wschód całe gałęzie przemysłu, z których po 1945 r. tylko połowa wróciła na dawne miejsce. Robotnicy byli przywiązani do swych stanowisk, jak chłopi pańszczyźniani. Otrzymywali głodowe racje żywnościowe, gdyż 1946 i 1947 były to lata suszy. Rolnictwo nadal kulało po przemysłowej kolektywizacji. Brakowało traktorów, maszyn rolniczych, chłopi musieli ręcznie siać i orać, a niekiedy sami zaprzęgali się do pługa. Ogromna inflacja spowodowała iż w 1947 r. trzeba było przeprowadzić reformę walutową. Trzeba jednak przyznać Stalinowi rację, że to on podkręcał śrubę odnowy państwa. Isaak Deutscher mówił o Stalinie jako o reformatorze wszechczasów i narodów. Tylko trzeba zaznaczyć - jakim kosztem !
W styczniu 1953 r. rząd radziecki ogłosił, że aresztowano grupę lekarzy oskarżonych o spisek na życie wysoko postawionych osobistości Związku Radzieckiego. Wyglądało na to, że Stalin planuje kolejną serię radykalnych czystek, ale przeszkodziła mu w tym jego własna śmierć. 73-letni dyktator zmarł 2 marca 1953 r. (w innych 5) w Moskwie na Kremlu. Zwłoki zabalsamowano i wystawiono na widok publiczny obok ciała Lenina w Mauzoleum na Placu Czerwonym. Josif Brodski, laureat nagrody Nobla, stwierdził: "nie było dotąd na świecie zbrodniarza, po którym ludzie tak bardzo by płakali". Nie wiadomo do tej pory, choć bardzo prawdopodobne jest, że Stalinowi ktoś pomógł odejść z tego świata. RODZINA
Stalin był dwa razy żonaty. Pierwszy syn zginął w niewoli niemieckiej w II wojnie światowej. W 1919 r. Stalin ożenił się ponownie, ale w 1932 r. jego żona popełniła samobójstwo (podobno Stalin kazał ją zlikwidować). Z drugiego małżeństwo miał dwoje dzieci: syn, oficer lotnictwa ZSRR wpadł w alkoholizm i zmarł w 1962 r., córka Swietłana opuściła Matkę Rosję i w 1967 r. zamieszkała w Stanach Zjednoczonych. OCENA STALINA
Nie ulega wątpliwości, że Stalin rozbudował Związek Radziecki i zbudował potęgę, która w ostatnich latach rozleciała się na kilkanaście niezależnych państw. Sam Stalin nie często jeździł po swym kraju, gdyż ze względu na swój niski wzrost nie lubił przebywać w tłumie. Kiedy stał na trybunie Mauzoleum Lenina, ratował go mały taboret. Zapewne cierpiał przez to na kompleks niższości i szukał ciągłego potwierdzenia swej wartości. Ochrona za plecami wodza, nazywała go Dziobatym, gdyż miał na twarzy ślady po ospie. Stalin nie lubił ludzi inteligentnych, ponieważ sam tylko "liznął" wiedzę jako tako, która skostniała w jego umyśle. Stalin był pamiętliwy, a owa pamiętliwość przeradzała się w mściwość. Stalin nigdy nie działał na swoją niekorzyść, był paranoikiem, ale nie był niepoczytalny. Rozpoczynając zimną wojnę zdominował historię całego świata na wiele lat. Żadna wojna, tak jak zimna nie wywołała takich skutków na świecie dyplomatycznych i ekonomicznych. Wyścig zbrojeń między dwoma supermocarstwami był tylko jednym z przejawów owej wojny. SŁAWNI LUDZIE O STALINIE
Ambasador USA w Moskwie Joseph E. Davies: "...jego brązowe oczy są niezwykle mądre i łagodne. Dziecko chciałoby usiąść mu na kolanach, a pies łasiłby się do niego". "Stalin to geniusz miary Szekspira".
Emil Ludwig - pisarz: "powierzyłbym jemu edukację swych dzieci".
Bernard Show o czystkach: "humanitarnie i rozumnie likwiduje się garstkę wyzyskiwaczy i spekulantów, by stworzyć bezpieczny świat dla uczciwych ludzi".
Winston Churchill: "Stalin był wybitną osobowością (...). Był człowiekiem o niezwykłej energii, erudycji i nieugiętej sile woli, ostrym, surowym, bezwzględnym, zarówno w działaniu, jak i w rozmowie (...). Dysponował głęboką, pozbawioną wszelkiej paniki, logiczną i przemyślaną mądrością. Był nieprześcignionym mistrzem w znajdowaniu w trudnych chwilach, wyjścia z sytuacji zdawałoby się bez wyjścia. Był to człowiek, który swego wroga niszczył rękami swych wrogów."
Charl de Gaulle - po 15 godzinach rozmowy atmosfera była niezbyt ciekawa: "...Stalin był opętany żądzą władzy. Życie wśród spisków nauczyło go maskować swój wyraz twarzy, swe uczucia i myśli, wyzbyć się iluzji, litości i szczerości, widzieć w każdym człowieku przeszkodę lub niebezpieczeństwo. Wszystko u niego było manewrem, nieufnością i uporem. Rewolucja, partia, państwo i wojna dostarczyły mu okazji i środków do panowania. Doszedł do władzy wykazując nadludzką odwagę i spryt, ujarzmiając lub likwidując innych (...). Połączyć Słowian, zmiażdżyć Germanów, rozciągając swą władzę na Azję, uzyskać dostęp do wolnych mórz - takie były cele despoty".
Angielski pisarz H.G. Wells: "Nigdy nie spotkałem szczerszego, sprawiedliwszego i uczciwszego człowieka (...), nikt się go nie boi i wszyscy mu ufają".
Roy Miedwiediew - jego biograf "Pod osąd historii", "Rodzina Stalina": "Towarzysz Stalin odznacza się zdolnościami organizatorskimi i energicznym charakterem. Taktycznie jest przygotowany dość dobrze, umiejętnie rozeznaje się w sytuacji operacyjnej, szybko i prawidłowo orientuje się w zagadnieniach prowadzenia walki. W pracy jest energiczny, wykazuje pewną inicjatywę, od swych podkomendnych wymaga zawsze ścisłego wykonywania rozkazów. Równocześnie ma szereg osobistych braków. Porywczy i zapalczywy z charakteru przejawia brak opanowania, zdarzały mu się wypadki rękoczynów w stosunku do podwładnych. Zachowywał się czasem wręcz ordynarnie w stosunku do poszczególnych oficerów". 2



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Historia

190 IP banned